Chapter 3: Crap

At ayun! Dumaan ang hangin! At natangay ang mga dahon. Tumahimik ang paligid, at ako'y nanlamig. Sila'y nanlamig.

February 20, 2007

8:53pm

sa tapat ng bahay ni Cy

"There's no fight we cannot win."

BREAKDOWN. 'Di ko alam kung pupunta pa 'ko sa kaarawang 'to. 'Di ko gusto. Mailap ang tadhana. Ayoko. Bahala na si Batman. Gudlak naman samen. Ayoko na. Basta 'di ko gusto.

Umupo ako sa tapat ng bahay nila Cy. Hinihintay ang himala. Hinihintay na sana, sana maayos na ang lahat. Hinihinling na sana, sana 'di na magkahiwalay ang Unknown. Ayoko ng ganito. AYOKO.

WASTED. 'Di ko kayang humarap sa ganitong sitwasyon. 'Di ako sanay; na may galit sa'kin.

~

Nasasadlak sa katahimikan. 'Di alam kung uurong ba o susulong. Ang alam ko lang ay nasasadlak ako sa kalungkutan. Nasasadlak ako sa kalungkutang hindi ko naman ginusto. 'Di ko inasam. 'DI KO HININTAY. Wasted ako dito. Wated sa lahat. Wasted sa lahat. WASTED AKO. WASTED AKO. Babagsak na ang kalooban ko kakaisip ng kung ano man. AYOKO NA.

~

Masarap kumain ng spaghetti. Masarap matuwa sa dami ng sauce na umaapaw sa plato ko pag may party. Pero parang napasobra ata ako sa sauce. Napasobra. NAPSOBRA, NAKAKAASAR, NADUMIHAN ANG DAMIT KO.

~

Parang tumatambay lang kami. Tahimik, at 'di ko makayanan ang tensyon. Ganun lang, ganun lang ang mga pangyayari. Nandun kami lahat pero parang hindi kami FRIENDS. Hiwalay ang kwentuhan, hiwalay kumain, HIWLAY ANG LAHAT. 'Di ko carry. Parang iiyak na 'ko.

Pero hindi 'ko gagawin 'yon. Merong may birthday eh. 'Di pwedeng magpakita ng kalungkutan. Kakayanin ko 'to.

~

"O, usap na kayo. Sino ba magso-sorry?"

"'San ba sila?"

"Andun!" *turo sa kinaroroonan*

"O, tara na!"

"Tara! Tara! 'Di 'to matatapos eh."

LARGA! Habol! Sh*t! Brisk walking 'to! Ang hirap habulin. Tumakbo na 'ko. Nahabol ko siya. I pulled his shirt and said:

"O, usap na."

*katahimikan*

"O, ano ba kasing problema?...Oi!"

"'Yun nga eh, hindi mo nga alam. 'Wag ka nang magtanong!" (*Something like that.)

*exit**lights fade**brisk walking ulit*

Napatigil ako. Nasabi ko nalang sa mga kaibigan 'kong kasangkot 'din sa gulo ang mga pangyayari.

"Ui, habulin 'nyo nga 'yun."

"O, tara!"

"Kayo nalang. O, samahan mo nalang siya"

"Bakit naman?"

"Baka magalit pa eh. Sige na, habulin nyo."

Napaupo nalang ako sa sobrang pagkainis/kaba/hinayang. Basta ganun 'yun. Bumalik ako sa bahay ng kaibigan ko na mamasa-masa na ang mga mata.

~

Buong gabi akong nagisip-isip.

SANA MATAPOS NA 'TO.

***

Ang iba sa mga paragraphs na nasa itaas ay isinulat...este...tinext ko sa cellphone ko. yung iba isinulat ko ulet sa scratch paper during Physics time. Ganyan ako nagtago nang gabing yan.